Glorieus

‘Mamaaaa! Mamaaaa! Waaaaaaacht!’

‘Lieverd! Lieverd! Koooooom!’

We fietsen net de oprit voor ons huis af, door het elektronische hek richting het zwembad. Ik vooruit op mijn blauwe Harley Davidson voor moeders (met bloemen, dat dan weer wel), onze grootste van mijn twee kleine favoriete mannen op zijn fietsje achter me aan. Zo’n gele Loekie met dikke bandjes, felgekleurde spaakkralen en ondersteunende zijwieltjes.

Ik besef dat die laatste er bij la bella al af waren toen zij vier werd, terwijl hij al bijna vijf wordt. Het redelijk egale stoepen-parcours rondom ons rijtjeshuis in Nederland gaf meer rechttoe rechtaan oefenruimte voor fietsen-zonder-zijwieltjes dan de fietsonvriendelijke kraterwegen waardoor we in la bella Italia nu drie jaar later omringd zijn.

Ik til onze fietsen een trappetje af naar het modderige pad richting een aflopend veldje. Het natte gras ligt bezaaid met dennennaalden en dennenappels. Met de tong uit zijn mond zet onze huppelaar zich in om onze fietstocht te vervolgen. ‘Manpower, lieverd, en spierballen in die bovenbenen! Doordouwen!’ moedig ik hem aan om het tempo erin te houden.

‘Mijn wiel zit vast, ik kan niet verder!’ Als ik me omdraai zie ik een rood aangelopen hoofdje van het kracht zetten op de trappers, voordat de fiets weer verder doorschiet over een steil stukje glad grasveld. In Nederland was bella’s enige uitdagende steile stuk waar ze hard moest trappen tijdens haar fietstochtjes naar school, het stukje omhoog, de brug op, over de Rijn. En dat deed ze dan dagelijks. Hier leidt de bus allebei de muppets dagelijks in drie kwartier naar hun school op de berg. Fietsen doen zij vooral op onze oprit annex parkeerplaats. Sinds kort wagen we ons aan survivalfietstochtjes naar het zwembad. Dat is dan één keer per week. Inmiddels heb ik geaccepteerd dat dat beter is dan niets.

‘Trappen, schat, trappen!’ moedig ik onze huppelaar aan als hij, inmiddels op het asfalt, vast blijft hangen in een korrelige kuil. Even lijkt het alsof de ketting van zijn fiets af is. Ik parkeer mijn Harley op haar dubbele standaard en loop terug, maar als ik ons manneke in volle vaart verder duw, trapt hij met stevige grip door.

‘Mama, ik kan niet meer!’ Even verderop zorgen de kiezelsteentjes en de oneffen weg alweer voor te veel wrijving. Deze strijd is nog lang niet gestreden.

‘Jawel, je kunt het. Je kúnt het!’ Ik heb het volste vertrouwen in onze topper.

‘O ja, ik kan het mama, ik kan het!’ Mijn koploper herpakt zich snel en hervindt zijn vertrouwen. Ik heb duidelijk mijn roeping als sportcoach gemist. Nu nog even ‘En glimlach!’ naar hem toe werpen, zodat ik mijn Evy Gruyaert-simulatiecertificaat kan ondertekenen.

Het afdalende parcours van de heenweg is getrotseerd. Anderhalf uur en een paar slokken zwembadwater later beginnen we aan de klim-voor-kinderen terug naar Casa dei Tigli.

‘Ik mag een wens doen, ik fiets tussen twee meisjes!’ Onze huppelaar geeft mij de geweldige leeftijd-verjongende eer voor even weer een meisje te zijn. Zijn slingerende zijwieltjes missen de paarse fiets van bella op een spaak na. Zijn voor het fietsje net iets te lange benen maken snelle slagen in de rondte. Zijn oranje jas hangt open na de klamme warmte van het zwembad en het hete föhnen. Zijn wangen worden steeds roder. Wat een enthousiasme en inzet!

‘Mama, ik wil niet meer!’ Oei, zijn zojuist nog positieve piek keldert met een harde klap en belandt in een mentaal dipje.

‘Nog even doorzetten, jongen!’ haal ik volhardend nog een knetterende coachkreet van stal.

‘Je bent een held, je kunt het!’ Wat ook zo is.

‘Kracht zetten, kerel. Duw die fiets vooruit!’ We hoeven alleen die keffende honden voorbij die papa meteen inseinen dat we bijna thuis zijn.

‘Even afstappen, fiets voorbij de kiezels en daarna weer gaan met die banaan.’ Ik fiets in een grote boog terug, zodat ik achter hem uitkom en hem een zetje kan geven. Ondertussen werp ik een snelle genietende blik op de sneeuwwitte bergen aan de overkant van het meer waar we langskachelen. Geef mij maar korrelige kraters, knarsende kiezelstenen en beeldschone bergen.

‘Ik ben sneller dan jij!’ zegt hij, nauwelijks op tempo, maar met een uitdagende en ondeugende stem.

‘Wedstrijdje? Ik ga echt winnen!’ hobbelt hij ervandoor.

Normaal ben ik nogal gevoelig voor uitdagingen, maar dit keer laat ik hem voorbijgaan, in het spoor van de auto’s, richting de poort van ons huis die een waardige finish vormt. Bergop krijgt hij nog een laatste duwtje in zijn rug. Van zijn eenkoppige peloton.

Natuurlijk wint hij de wedstrijd. Glorieus!

Avontuur

De vijfde carnavalsvakantiedag schijnt de zon. Buiten althans. Binnen alla Casa wordt geworsteld met de gevolgen van snotneuzen, en doorkomende kiezen bij de kleinste snotneus. ‘Auw, auw, auw, mama, mama, mama, papa, papa, papa!’ in willekeurige volgorde, met of zonder tussenpozen en zielig of zieliger. Dat was het entertainment voor het management midden in de nacht. Overdag rest er een bonkend hoofd en moeheid. En zijn het de kindjes die entertained willen worden.

Tijd om aan het eind van de dag de zon ook binnen te halen en de frisse lucht op te snuiven. Tijd voor groot avontuur in kleine mensenleventjes.

‘Kom, we gaan naar buiten, op zoek naar een speeltuin!’ zeg ik tegen mijn drie kanjers. De verwachte weerstand in de trant van ‘Ik heb geen ziiiiiiin!’, ‘Ik wil niet naar bui-ten!’ en ‘Ik wil binnen spelen!’ blijft uit. Verbaasd vraag ik me af wat ik nu per ongeluk goed deed. Juiste timing? Juiste enthousiaste intonatie? Juiste woordgebruik? Combinatie van alles? Of hebben zij ook zin in frisse lucht? Ik sta er niet te lang bij stil, kansen zijn om te grijpen. Il piccolino heeft zijn jas bij ‘buiten’ al van de kapstok gerukt en zijn schoenen bij het schoenenbankje om het hoekje van de woonkamerdeur gepakt. Hij moet daarvoor op zijn tenen staan, maar met zijn ruim anderhalf jaar komt hij precies bij de deurklink. De andere twee zijn ook snel in actie gekomen, ze hebben hun jurken verruild voor warme speelkleren. Jurk-en ja, soms heb ik twee zwierende kindjes in plaats van één.

‘Zullen we naar de speeltuin bij het Lago Maggiore in het dorp gaan?’ vraag ik aan de kinderen. La bella heeft een ander idee: ‘Zullen we naar de speeltuin gaan vlak bij de manege in Ispra? Die is niet zo groot, maar wel leuk. En daar kan ik il piccolino helpen met klimmen.’ Ze kijkt verheugd. Ik laat me graag beïnvloeden door goede ideeën. En ik heb geen flauw idee welke speeltuin ze bedoelt, dus een avontuurlijke speurtocht is bij dezen gegarandeerd.

La bella heeft het geluk dat haar stoeltje op de voorbank van de auto staat. ‘Ga daar maar zitten, dan kun jij de weg wijzen.’ Dat hoef ik haar geen twee keer te zeggen. Eén keer ook niet eigenlijk, ze zat er al.

We rijden onder het genot van Roompot vakantieliedjes ‘We hebben vakantie, jeeeeheeeehee!’ onze oprit af op zoek naar de manege. Algauw weet la bella waar we naar rechts moeten om richting de manage te rijden. I trust her on that one. En terecht: het slingerende smalle pad met kiezels en kuilen leidt ons al snel naar de modderige binnenplaats van de manage. Check. Vanaf hier nu verder.

‘Oeh, wat zou er in dit straatje zijn?’

‘Ah, daar ziet het er ook interessant uit.’

‘Die grote weg is saai. En die kennen we al.’

‘Dat is spannend daar.’

Via allerlei omwegen, onbekende eenrichtingsstraatjes en veelbelovende zijwegen, komen we van Ispra twee plaatsjes verderop op het strandje van Monvalle uit. Vanaf de parkeerplaats zien we in de verte een dubbele schommel. Dat biedt hoop op speeltuinachtige taferelen. ‘Misschien is dit wel de speeltuin die ik bedoelde!’ zegt la bella hoopvol dromend. Dichterbij gekomen blijkt er een dubbele plas onder de schommel te huizen. Nee, niet een Lago Maggiore hoeveelheid, maar toch genoeg om net niet lekker te kunnen schommelen hartje winter.

De wip blijkt imaginair. Dat stimuleert la bella en onze huppelaar om ook imaginair te wippen. Dikke lol, die twee muppets. Het ziet er héél echt uit.

Il piccolino dribbelt intussen struinend het strand af. Op zoek naar… naar wat eigenlijk? Nieuws. Alles wat nieuw is voor hem. Nieuwe boten, nieuwe zwanen, nieuwe golven, nieuwe ontelbare open en gesloten schelpen. Krakend onder kleine voetjes.

Broer en zus zijn vervolgens geulen aan het graven op het zandstrand. Geulen die uiteindelijk moeten leiden naar het kasteel dat in de mondeling overeengekomen planning staat. Stokken wroeten verwoed in de zandsoepsmurrie. Keien keilen in het water. Handschoenen raken doordrenkt. Jeansbroekbillen worden zanderig. Maat 22 schoentjes verdwijnen onder de waterlijn. La mamma vist ze eruit, voordat de tuinbroek er volledig onder verdwijnt. Sokjes soppen. De zon gaat eerder onder dan dat het zandkasteel verrijst aan de horizon. Tandjes klapperen. Het eerste ‘Ik heb het koud’-snikje wordt door la mamma van de grond geplukt en naar de auto getild. Het kasteel blijft een droomkasteel. Maar kinderdromen zijn prachtig en eindeloos.

Vieze, natte kleren gaan uit en in een boodschappentas (multifunctioneel, die dingen, altijd in je auto hebben liggen). Blote billetjes in een hydrofiel luier (ook multifunctioneel!) gaan in een kinderzitje. De autoverwarming gloeit. Il piccolino voelt het geluk van een schone, droge tuinbroek om zijn mollige beentjes. Mama’s jas bedekt het derde stel bofkont-blote beentjes.

Thuis wacht nog méér water. Warm badwater met schuim, veel schuim. En wasmachinewater. En papa’s luisterende oor voor uitgelaten avonturenverhalen van zonnige kindjes. En van hun mama.

Begon deze vakantiedag met snot en zielige kindjes die entertained wilden worden, deze onverwacht avontuurlijke dag eindigt luchtig en lekkerrr met papa’s pannenkoeken.

Celebrating Life

‘I am an incredibly lucky bastard!’ I tell my friends at our Casa dei Tigli when we are celebrating life. My life. And my life is about them: the beautiful people who are with me on this journey. We share the same sentiment. ‘A good neighbour is worth more than a distant friend ’ a Dutch saying goes. And I, this lucky bastard being on an expat journey, have both! My journey of life is about all of you, apparently. And about me, of course.

Talking about my actual neighbour: she is this beautiful, petite, brown-eyed woman and our landlady. Her eyes always sparkle. For the two years we have been living here, she has been talking and writing to me in Italian, with patience and trust. Whenever something happens in la casa, she is there. Taking immediate action as we speak or WhatsApp. On this festive day she sends me her words ‘Lo sai, tu ti fai voler bene da tutti se luminosa come il sole’ (You know, everybody loves you, because you shine like the sun) straight from her heart, with a special ‘Tanti auguri’ by an Italian choir. And I realise that although after all this time of knowing her I finally do understand each and every word she says and writes, the real thing is: we have always understood each other without words.

This lucky bird is surrounded by friends who care about me and my family. My Spanish friend, and dedicated mother of two belle, with whom I practice Italian, to get more confused now and then. She makes me a birthday pie which says: ‘Gefeliciteerd!’ (meaning Congratulations!). Another passionate Spanish lady says she likes my pappa al pomodoro della Casa dei Tigli and asks me to share the recipe. With pleasure, dear: Pappa al pomodoro della Casa dei Tigli! I like having you at my Casa. My Dutch friend who is giving me a helping hand in cleaning the dishes and changes the diapers from il piccolino, because she understands I am busy celebrating life. Among all the other things she already did for me since we started here being literally neighbours for one week. The Venezuelan friend who thoughtfully dressed up her little boy with clothing which used to belong to my three schatjes (tesorini). This beautiful Italian friend who gives me an Italian cooking book about the science of pasticceria. I am not a brilliant scientist nor casa linga, but I like bringing science into practice in that part of the casa where I adore to be. My English friend brings me a panettone filled with ice-cream to share. My Dutch friend who writes me in the Varese travelling guide ‘Altijd als ik bij jullie over de vloer kom, bekruipt mij een vakantiegevoel’ (meaning that he feels like being on a holiday whenever he is at our home). And that is exactly how I wish him to be: relaxed, sunny and feeling at ease alla Casa. And that sometimes he does not need to say more (although he thinks he always has to). All these lovely ladies who show up, who take the effort of finding their way to our Casa dei Tigli (which is really an efffort, considering is not present in any navigation system we know of).

My Portugese friend and mother-in-law to be from il piccolino, who will celebrate life with me when she gets back from Portugal. Definitely with a good pranzo. Luckily we have one year together ahead of us in Italy. My Greek friend who passes by with his wife at the end of my birthday celebration. Eating my apple pie eagerly. Enjoying life to the maximum, while looking at our kids. And thinking about his own who is hopefully coming home soon.

When 2016 has just started my friend in Dongen far away but always close to my heart wishes me to 'Shine bright like a diamond' (Rihanna). He is always encouraging me to be the best version of myself, straight from his heart to mine. And I keep singing the song out loud, every day since. Another sweet friend is with me in my thoughts and laughter. O, I am sorry, I am not supposed to call him sweet, because he pretends to be really cool and he wants me to play that act with him. Which I do, of course, because I love theatre and drama. And besides that, I am a happy woman - also referred to as a ‘blij ei’, but in English happy egg does not have as much potential as it has in rhythm in Dutch - being connected to him not only in my thoughts and heart, but also in an honest, funny, real, emotionally colourful skype-call after a period of silence. I realize I have to stop missing people I love and start catching up with them if I feel like that. And while I do realise that a couple of days after my birthday, a funny all-in-one Christmas, New Years and belated birthday card arrives from friends in Soest. They already anticipated on the fact that the PosteItaliane is not to be trusted on speed.

My friend in Wageningen is sitting on the couch with his lovely lady and their combined family of four kids as we try to skype. The internet connection with our dear Wageningen is bad. On those moments it is frustrating to only see each other but not properly hear and feel each other and be together. Luckily, despite of my frustration, he is understandable and knows: this is the way it is for now. Being together at a distance I am back at ease then. And then I remember again that I started the day with colourful drawings, loom bracelets and cards of two of his special girls. And I smile.

My two beloved party animals fly from Wageningen to Milano to share a long party-weekend with me. Meaning: we play table games, we cook, taste and eat lovely Italian food, we cuddle, we sing and dance, I shop and let them be my personal shoppers, we hug, the kids play while we chat, we laugh, we cry, we laugh about our crying and we cry out of happiness, we cuddle, we inspire each other and let our worries fly away on butterflies, we run, we enjoy beautiful sunny Italian lake views, we smell the air of pine trees and jasmine already and we truly adore the sun. O, and we hug and cuddle. I leave a tear when we sing out loud in the car 'I need a friend, o I need a friend, who makes me happy, not stand here on my own' (Mathilde Santing).

Meanwhile 1000 km away my parents and my brother and his - let’s already call it that - new family are having a great dinner and celebrating my father’s and my birthday as a side dish. We skype a laugh and a toast together. I unpack Brené Browns Rising Strong (Sterker dan ooit in Dutch) while facing my parents-in-law at skype who have sent me this with a cooperative PosteItaliane. Yes, perfectly in time! Life is incredibly unexpected sometimes. My so-called Guatemalan mother has send me a package of colourful clothing for the children. I know she is with me in her thoughts. And all together, we have skype-visitors all day and friends and family showering their birthday wishes via WhatsApp, Facebook and e-mail.

La Bella dresses up as beautifully as possible to show her festive feelings for and with me. She is having a great time preparing birthday breakfast with my real age in toast covered with gorgeous chocolate spread.

My big little jumper invents a game to play with me for all celebration days, in which the prize is always hugging and kissing me. I don’t know if this is his prize or mine. I think we are both winners.

Ever since Christmas il piccolino is doing ‘Cheers’ with everything he drinks, and eats, to show his celebrating mood with us. And on my party our little man is dancing among the legs of the adults showing his big happy skills.

Back on our own I say to my managementteampartner-in-love: ‘Sometimes I can be overwhelmed by the love surrounding me. And I hope I am doing the right thing with these presents coming from beautiful hearts in real life.’ Feeling tiny by big love alla Casa dei Tigli.

His answer is: ‘This is real life, honey.’

2016 tastes good already. Completely ready to drink. At a distance of 1000 km, and close to Casa dei Tigli. Enjoy it with love and little sparkles of happiness.

Cheers!

*All characters appearing in this blog are real, alive and kicking. Any resemblance to the actual person is purely intentional!

Pappa al pomodoro della Casa dei Tigli

A simple soup based on tomatoes and bread to feed your friends and family while celebrating life.

Ingredients

3 tablespoons of olive oil

1040 g of pomodori pelati (2 big Italian cans)

3 cloves of garlic, sliced

3 celery stalks, cut into small pieces

8 slices of white bread in cubes

3 cubes of vegetal broth

To garnish

Fresh basil leaves

Parmesan cheese

Preparation

1. Put olive oil, pomodori and its juice, and celery in a big stockpan. 
2. Add 3,6 litres of water and three cubes of broth. Bring it to boil. 
3. After boiling for half an hour, add the white bread. Let it boil for half an hour more on a low flame.
4. Remove from heat, blender it into a smooth soup and leave it for a while.
5. Sprinkle it with basil and Parmiggiano and serve.

Buon appetito!

© Mama’s management

Dear 2015

Thank you for our second year in Italy with still a lot of memorable first-time experiences:

Becoming a ‘lice parent’ (luizenouder) for the first time. Thank you YouTube for showing the muppets what lice are and what they do. While I was sorting them out in the hair of the heads of two muppets. Again. And again. And again. For ten days. Thank you for this `testing my patience-experience´.

A little happy three-year-old muppet can learn Italian in a couple of months. Apparently. And he can tell his kindergarten teacher fluently: ‘You have the same coat as my mommy!’ In Italian, of course. He can even talk to Dutch people in Italian without them realising that he is Dutch. Thank you for these little muppets’ language experiences.

Two people who are living a 1000 km away, can stand on my doorstep. All of a sudden. Although my brain does not accept that, nor understand that, at least for one hour. The biggest surprise being that these two people were my parents. And that it was on my birthday. Thank you for this mind-shaking surprise.

‘Mama, ik vind je lief! / Mommy I love you!’, is always nice to hear, and incredibly special (needed!) when you are cleaning up the mess of a feverish, vomiting little kid. As is singing after such a session. And dancing on ‘Linkerbeen, rechterbeen, draai maar om de ander heen.’ In the middle of the night. Of course. Thank you, little love.

In my opinion there is nothing to like about hurk wc’s (squat toilets). Even though I am not pregnant anymore and there is no need to be afraid of rolling around like a giant snowball of hormones in...yuck...I do not even want to mention that. But unfortunately there are lots of these hole-in-the-floor-toilets in Italy. Too many at least. So, no words of thanks here.

Travelling with a baby fills me with gratitude because of all the helpful people crossing my path. The gentle Italian man who shouted: ‘Una mama con un bambino, lasciala passare per favore!’. While his daughter took the stroller I was carrying for the baby, he took my suitcase to carry it and I could of course carry my own piccolo. And this is just one of many examples. Grazie mille, signori e signore!

It is quite comforting when your muppets are telling you: ‘Mommy, you are doing the best you can!’ when you get lost – again – driving around in Italy. Or any other moment when you are apologising for not being the perfect mom or person in their world at that time. There is nothing better than getting lost together. And always finding your way somewhere. Together.

We are definitely past the point of feeling ashamed when ordering Dutch food from family or friends from the Netherlands who are coming over. For example: pindakaas, hagelslag, peperkoek, oude kaas, komijnenkaas, sandwichspread, stroopwafels (we are eating more of them with friends here than we used to back in the Netherlands), pepernoten, speculaas. In the first year abroad you miss them secretly and try to get hold of the stuff via the backdoor. During the second year abroad you miss them, less intense but also feeling less ashamed about it. Thank you for the acknowledgement and letting go of shame. At least at this point.

Skyping is one digital, but lovely way to catch up with family and friends living all over the world. You can drink a cup of tea together, dance while being apart together, pretend you are shopping together and feel the energy of the other one via the screen. And have a good personal talk. Although it is never totally the real thing, of course. Thank you, you all know who you are. Even if it was only once.

Cappuccino and brioches, lunches, aperitivi and dinners are still a nice way to combine Italian cuisine with lovely company. Luckily there are friends from all over the world accompanying us here: Thank you, grazie mille, gracias, obrigado, danke schön, kiitos, tak, ευχαριστίες, hvala, dankjewel!

I am looking forward to healthy, surprising, gentle, kind, multimedial, shameless first-time experiences during next year. And fewer squat toilets. Per favore.

Kinderen voor Kinderen

Met la bella en onze oudste, huppelende zoon zitten we onder een dekentje op onze bank. Op tv is via een livestream verbinding Kinderen voor Kinderen nummer 36 zichtbaar. Bij het lied ‘Waarom moet ik gaan?’ kijken ze ademloos toe en nemen elk woord stilletjes in zich op (Waarom moet ik gaan? https://www.youtube.com/watch?v=o-r13ul5mYA). Vooral in de beleving van la bella is wat een kind van de Kinderen-voor-Kinderen-cast zingt, op dat moment ook exact wat dat kind in diens leven meemaakt.

‘Waarom moet ik weg? Ik heb hier toch mijn huis?’ zingt een van de meisjes. La bella identificeert zich met het kleine zangeresje in haar stippelpakje en met paardenstaartje. Zij ‘moest’ anderhalf jaar geleden ook weg uit haar land, Nederland.

‘Waarom moesten wij ook alweer weg uit Nederland? Wij hebben daar toch ook een huis?’ vraagt ze ons.

‘Wij móésten niet weg uit Nederland,’ leg ik uit. ‘Wij kozen daar zelf voor. Papa vond hier in Italië werk. Wij vonden dat een mooie kans om tijdelijk hierheen te verhuizen met ons gezin.’

Ik wil haar uitleggen wat het verschil is tussen weg moeten uit een land vanwege onveiligheid en oorlog, en zelf kiezen voor weggaan van de vertrouwdheid van familie en vrienden om nieuwe ervaringen op te doen. In de wetenschap en het vertrouwen dat zij er ‘gewoon’ zijn. Maar het is nogal moeilijk om dat uit te leggen aan een zesjarige. Vooral ook omdat een vluchtsituatie voor mijzelf nauwelijks te bevatten is. En het geborgen gevoel van familie en vrienden is ook helemaal niet zo’n keiharde wetenschap. Laat staan dat het gewoon is. Toch doe ik een poging om dit uit te leggen.

‘Als je weg moet uit een land vanwege oorlog, kun je bijvoorbeeld jouw eigen speelgoed niet meenemen. Moet je je voorstellen: je hebt alleen je kleren die je aanhebt en een klein draagtasje met spullen. En met papa, mama en je broers ga je op weg naar een ander land.’

En het is nog maar de vraag of je met hen allemaal bij elkaar kunt en zult blijven, denk ik er somber achteraan. Want die verhalen hebben ons natuurlijk ook bereikt via het Jeugdjournaal. Maar ik ga dit niet herhalen nu.

Het is niet uit te leggen. Voor een zesjarige. En voor mij.

Het missen van familie en vrienden, zoals wij dat als gezin ervaren, wordt verzacht doordat wij in een vrij land wonen en vrij zijn hen te bezoeken of hier te ontvangen. Maar hoe is dat als je hen moet achterlaten in een door oorlog verscheurd land? Daarbij komt een portie angst en onzekerheid over de toekomst, over een plek om te wonen en een nieuwe omgeving om te verkennen, een nieuwe taal om te leren, over een plek om te werken, over een plek om je veilig te voelen en geliefd te zijn. En daar weer in te geloven. Daarin te kunnen blijven geloven. Poeh.

Datgene wat we uiteindelijk allemaal willen. Want daarin zijn we allemaal gelijk. In onze behoefte aan liefde.

Ondertussen zijn de kinderen van de bank af gesprongen en breken hun hoofdjes over de swingende danspasjes op Energie (https://www.youtube.com/watch?v=w98ublWSoUI).

Mindfuldip

Ik had even een dipje. Het gevoel dat alles hetzelfde was. Noem het de sleur. Yep. Ben ik allergisch voor. Ik hou van uitdagingen, nieuwe mensen omarmen, nieuwe dingen zien en ontdekken. Groots en meeslepend. Dat soort werk. We zijn niet voor niks naar la bella Italia verhuisd. Leuk project voor dit managementteam.

En ik was moe. Moe van een nacht slecht slapen. Nou is het niet bepaald zo dat ik nooit een nacht slecht slaap. Zeker niet in het afgelopen tropenjaar met een nieuwe muppet. Die overigens vlak voor zijn eerste verjaardag besloot om ons ’s nachts niet meer te wekken voor een slokje. Wat wel een juichmomentje waard is. Hij wekt ons natuurlijk wel af en toe nog voor snotneuzen, gewoon een huiltje, springen en wakker zijn middenin de nacht of om te knuffelen. Terwijl die andere twee muppets onhandige vaardigheden ontwikkelen, zoals nachtmerries of ook gewoon even plassen op de wc (o, sorry, dat is op zichzelf wel handig) en daarvoor keihard deuren open en dichtdoen (dat is dan weer niet echt handig, vind ik). Pompompom...en we zijn weer wakker.

Ik was vooral ook moe van dat gevoel dat alles hetzelfde zou zijn. In mijn stoerste buien hou ik natuurlijk helemaal niet van moeheid. Moeheid is voor watjes, denk ik dan. En dan denkt Loesje vervolgens: Je moet niet alles geloven wat je denkt. 

Gelukkig las ik na een zeldzaam middagdipje een interview met professor Ellen Langer. Zij is hoogleraar psychologie en is een van de eerste mindfulnessonderzoeksters. Zij tipt dat je als je de deur uitgaat, meteen kunt proberen om vijf nieuwe dingen op te merken. Om helemaal in het hier en nu te zijn. En te zien dat alles verandert. Nou vind ik proberen zo weinig concreet, dus ik ging dat gewoon weer doen.

Ja, weer, schrijf ik, want door mijn mindfuldipje was ik het even kwijt. Maar dat is wat ik doe als ik buiten ga rennen bijvoorbeeld: nieuwe dingen om me heen zien, opsnuiven, voelen en doen. Zonnestralen laten hun licht op oneindig veel nieuw schijnen, overal. De geur van paddenstoelen en natte bladeren in het bos geven me een overduidelijk teken dat het herfst is. Als ik een uur eerder ga rennen, voel ik hier in de bergen dat het wat minder koud is dan op het vaste tijdstip. Zodra ik denk dat ik het allemaal wel al eens gezien, geroken, gevoeld en gedaan heb, ren ik het rondje andersom. Neem ik voor de variatie een andere straat om op hetzelfde punt uit te komen.

Dat laatste deed ik ook nogal met verve toen we hier net woonden. Ging ik met de auto elke keer een andere route naar de school van la bella die een half uur verderop ligt. Best leuk voor de siteseeing effecten. Dat wel. Wat heb ik prachtige, bochtige en irritant smalle Italiaanse weggetjes ontdekt! Alleen niet zo handig om snel de weg te vinden. Nu, bijna twee jaar later, kom ik steeds af en toe ergens uit, waarvan ik denk: ‘Hé, ik ben hier wel geweest, maar waar kom ik dan ook alweer uit…?’

De laatste keer dat ik la bella en de huppelaar van school heb gehaald , heb ik mezelf gedwongen om de bekende, standaard route te volgen om sneller de weg te vinden. Even niet de grootse en meeslepende ontdekkingsreiziger uithangen, maar gewoon sleurselmatig aan de slag gaan, zou je kunnen denken. Als dat al een woord is, natuurlijk. Intussen kijk ik uiteraard wel bewust om me heen, zodat ik de zon op vijf nieuwe niet eerder opgemerkte dingen kan laten schijnen. En als ik deze route dan op mijn duimpje ken, ga ik snel weer een nieuwe route oefenen. En intussen geniet ik van allemaal kleine nieuwe dingetjes verlicht door herfststralen op mijn pad.