Huppelend het nieuwe schooljaar in

Een nieuw schooljaar. De vakantie is voorbij. Hoera. Voor deze twee blijde gebeurtenissen.

8:45 uur. We rijden met de hele muppetshow naar de Scuola Europea, een halfuur verderop. De wekker ging pas om 7:00 uur, rustig wennen dus, want morgen staat hij op 6:15 uur. Alles is relatief.

Onze stuiterbal, die ik intussen de huppelaar zal gaan noemen vanwege zijn inmiddels rustigere, gedoseerde energieke gehuppel, wordt vandaag door zijn nieuwe klasgenootjes in la scuola materna, de kleuterschool, verwacht. Zijn zus gaat naar la scuola primaria, de basisschool, die op hetzelfde terrein een gebouw verderop ligt. De school is vanaf het kleuterjaar tot en met de laatste klas van de middelbare school verdeeld in vijf taalsecties: Italiaans, Engels, Duits, Frans en Nederlands.

Eerst naar de materna. La bella rent enthousiast voor onze huppelaar uit naar haar oude kapstok. ‘Hier kun je je spullen hangen!’ Haar missie: haar broer volledig geïnformeerd met alles wat zij daar de afgelopen anderhalf jaar geleerd heeft, in zijn nieuwe klas afleveren. Check.

‘Waar wil je je tas hangen, je tandenborstel, beker en tandpasta zetten, je sloffen en je laarzen opbergen, en je poncho hangen?’ stel ik de vraag open in een poging hem een keuze te geven in plaats van een idee op te leggen.

‘Wil je je jas op mijn oude plek hangen?’ gaat zijn zus er vol overgave kort en krachtig overheen.

Ik loop de hele kapstok langs en wijs hem nog op de namen van de kindjes en hun tekeningen, die onder de kapstok en boven het bankje dat eronder staat, geplakt zijn. ‘Wil je naast hem? Of naast haar? Of haar?’ probeer ik zijn keuzemogelijkheid nog verder te belichten. Maar het indringende advies van zijn zus heeft hij al in zijn hoofd geplant. Zijn jas hangt waar de hare hing. Sloffen waar de hare stonden. Alles op haar oude plek. Girlpower. Of broederliefde. Of allebei?

Met een vrolijk ‘Goedemorgen allemaal!’ verstoren we het opstartritueel van de Nederlands-Belgische sectie. Achterin zijn zeven kindjes van de materna 2, de tweede kleuterklas, om 8:45 uur de dag begonnen in voorbereiding op drie nieuwe maternagenootjes. Zeven vijfjarige kindjes kijken ons aan. De een nieuwsgierig, de ander voorzichtig blij, eentje nog wat verlegen, kortom: allemaal unieke minimensjes. Ze zijn geen compleet vreemden voor ons en wij niet voor hen, want zij zaten vorig jaar allemaal met la bella in materna 1-2. Onze grote kleine kanjer komt materna 1 vormen. Ja, hij, in zijn eentje! En ik heb de eer klassenmoeder te mogen zijn van zijn klas. Hij huppelt, ik maak een vreugdedansje. De juf vertelt hem: ‘Jij mag naast de oudste van de materna plaatsnemen. Hij gaat, samen met een paar andere kindjes, voor je zorgen.’ Ik maak me absoluut geen zorgen, onze huppelaar is heel kalm en straalt nieuwsgierig vertrouwen uit. Dat komt wel goed, dus we nemen vlot afscheid om plaats te maken voor twee nieuwe kinderen. Nadat de juf met ‘Krijg ik nog een knuffel van je? Want vandaag is het echt afgelopen in de materna en ga je naar de primaria’ afscheid neemt van la bella.

De directrice spreekt alle ouders van de nieuwe primariakinderen aan om de gymzaal in te komen. Daar staan drie rijen dik kinderen van de primaria en hun leerkrachten uit de vijf secties klaar voor de nieuwe welkomstceremonie. Nadat in vijf talen een welkom van kinderen aan kinderen is uitgesproken, zetten ze een lied in, waarbij zelfs veel anderstalige kinderen in het Nederlands het refrein meezingen, met een gezicht van ‘ik snap geen hout van wat ik nu sta te zingen’. En ik vind dit zo bijzonder. Het ladila-achtige refrein wordt luidkeels door iedereen ingezet. Ik knijp la bella, die voor me zit, zachtjes in haar schouder. Dit doen ze allemaal voor haar en haar klas- en jaargenootjes. Voor het eerst op deze school deze welkomstceremonie en ik vind het nu al een succes. Misschien hebben de kinderen zelf geen idee van de waarde van hun gebaar. Maar ik voel een bronnetje ontroering in mijn ogen opborrelen. Dit is zo’n moment waarop mijn moeder vroeger tegen mij gezegd zou hebben: ‘Ik spreek je nog wel, als je zelf kinderen hebt!’ wanneer ik aan de haal ging met haar oprechte ontroerde-moedermomenten. Ik bel je snel, mam.

La bella’s nieuwe juf zoekt naar haar vier leerlingen van primaria 1. ‘Jou zocht ik nog!’ zegt ze tegen la bella als we haar op weg naar het nieuwe schoolgebouw ontmoeten. De juf wil haar een hand schudden, maar la bella pakt haar hand en loopt onbezorgd hand-in-hand met de juf mee naar haar nieuwe klas. La bella heeft haar vertrouwen al in haar handen gelegd. Ze was immers al een keer gaan wennen bij haar nieuwe juf voor de zomervakantie. Ook haar laten we vol vertrouwen achter op school.

Vier uur later stapt la bella als eerste uit de bus. Haar vlecht losjes uitgezakt, haar rode rugzak met gele buskaart op haar rug. Ze geeft de rugzak meteen aan mij af. Onze huppelaar verschijnt vijf kinderen later in het trapgat naar buiten. Hij ziet er moe, rustig en blij uit. Groene rugzak op zijn rug, vastgegespt van voren. Die houdt hij gewoon om. De twee muppets hebben samen de busreis van drie kwartier naar huis gemaakt. Kanjers zijn het.

Twee handjes aan de wandelwagen lopen mee de berg af, naar huis. En vertellen. ‘Ik ben te blij!’ zegt la bella. Even later wordt dit overtroffen met ‘Ik ben superdesuperdesuperblij! Ik wil niet meer naar de materna.’ ‘En dat hoeft ook niet’, reageer ik kalm maar opgetogen. ‘Daar zit je broer nu!’ En op de vraag aan hem of het leuk was, zegt hij duidelijk ‘Ja.’

Thuis ondervraagt la bella haar broertje tijdens de lunch: ‘Waarom sliep je op je andere school?’ Ze doelt op het afgelopen jaar waarin hij naar de internationale crèche ging.

‘Omdat de juffrouw dat vroeg,’ bijt haar broer haar toe. ‘En ik luisterde naar de juf. Ik deed alles wat de juffrouw wilde!’ Er klinkt verontwaardiging door in zijn stem.

‘Soms moet je ook gewoon je eigen gang gaan.’

Ik onthoud mij intussen van enig commentaar. Daar krijg je de leukste dialogen van, is mijn ervaring.

Later vraag ik hem: ‘Wat heb je op school gedaan, schat?’ Terwijl hij er rustig over nadenkt, kan zijn zus niet wachten om namens hem het hele verhaal al te gaan vertellen. ‘Hij heeft buiten gespeeeeeeld,’ begint ze het verhaal met een lange uithaal op het eind. Maar daar wordt het manneke boos en teleurgesteld van: ‘Nou hoor, Bella, dat wou ik geheimhouden voor mama!’ ‘Waarom wou je dat geheimhouden voor mama?’ vraag ik, terwijl ik zo neutraal mogelijk probeer te klinken ondanks mijn verwondering. ‘Dat moest ik geheimhouden van de juffrouw,’ zegt hij.

Yeah. Right.

Het nieuwe schooljaar is begonnen. We hebben allemaal genoeg te leren. Met of zonder juf.

Post van Suus: Sorry

Wat een blijheid: de einde-van-de-zomer-editie van Mama’s management wordt voorzien van een heus gastblog! Mijn lieve en grappige nicht Suzanne schrijft over al het grote en kleine moois in haar leven in Nederland en in haar moederschap van lieve en mooie Evi (die door vroeggeboorte zorgintensief is). Aangezien we nogal wat met elkaar gemeen hebben,  zoals onze naam, de liefde voor bloggen en de Nederlandse taal, en de pogingen tot creatief moederschap, schrijven we elkaar af en toe een brief. Of mail. Of blog. En die mogen jullie dan lezen. Na mijn aftrap in maart http://mamasmanagement.blogspot.it/2015/03/post-voor-suus-lieve-goed-genoeg-moeder.html volgt nu haar eerste blog in ‘Post van Suus / voor Suus’.

Geniet lekker mee! 

Mijn peuter van twee heeft een lievelingswoord: “Sorry.” Voordat je denkt dat ik haar enorm goed opgevoed heb, laat me je uit de droom helpen. Dat ze ‘sorry’ kan zeggen, berust volgens mij vooral op een klein misverstand.

Het zit zo. Een paar weken geleden had ik een typisch gevalletje niet-zo-slim-van-mama. Ik had kindlief gezegd dat we naar buiten gaan, maar besloot dat mijn timing niet echt handig was. Ik veranderde van gedachten en zette haar in haar kinderstoel aan tafel. Gekrijs en gebrul uiteraard. “Buiten! Buiten!” En gelijk had ze, beloofd is beloofd. Dus ik keek haar aan, en zei iets in de richting van:” Oeps, foutje van mama. Sorry schatje, we gaan naar buiten.” En toen was het goed.

Eenmaal buiten zat ze triomfantelijk in de wagen. En om de paar seconden riep ze naar willekeurige voorbijgangers: “Sorry!” Met een grote glimlach, dat wel. En ik herhaalde steeds zachtjes, met een rood hoofd: “Het is oké schatje, je hoeft geen sorry te zeggen.” Ik dacht dat het wel over zou gaan, maar je raadt het al, dat ging het niet. Ergens heeft ze wel begrepen dat het een woord is dat hoort bij iets dat niet goed gaat. Maar blijkbaar denkt ze dat het net zoiets is als ‘oeps’, haar vorige lievelingswoord. Dus of er nu iets valt, iemand boos doet op tv, ze een vieze luier heeft, of ze haar boekje kwijt is… “Sorry!” is haar favoriete uitroep. Hoe ga ik me hier uit redden?

Ik heb een kleine papegaai. Als ik dat zeg tegen haar, voegt ze daar overigens een enthousiast ‘iejadeeja!’ aan toe. En waarschijnlijk ben ik niet de enige die haar kind een papegaaitje noemt. Wat is eigenlijk het Italiaanse woord voor papegaai? Alle ouders die mij zijn voorgegaan, herkennen de fase van het napraten wel (wanneer houdt die eigenlijk op?). Ik hoor de hele dag mezelf. Soms is dat grappig, zoals bij ‘oeps’ en ‘o jee’, en ‘goed gedaan’. Soms dus wat ongemakkelijk, zoals bij het constante gesorry.

Ik dacht dat ik mijn lesje wel geleerd had. Tot we gisteravond aan tafel zaten. Het was een knoeiboel met een vingerverfschilderij van chocoladevla. Nu kan ik veel hebben wat dat betreft: aangezien eten bij haar nogal een issue is, ben ik allang blij als er ook maar iets die mond ingaat, maar het hele bakje op de grond vind ook ik nét wat te heftig. Er floepte een ‘oh shit’ uit mijn mond. Ik zou zweren dat ik fluisterde. Maar de dame in kwestie heeft een goed gehoor. Met trots gezicht en uit volle borst proclameerde ze: “Sjit! Sjit!”.

Hopelijk niet haar nieuwe lievelingswoord.


Nu ben ik natuurlijk heel benieuwd of jouw kinderen ook lievelingswoorden hebben. En in welke taal die dan zijn. En hoor je jezelf weleens terug? Kom maar op met die verhalen!

Kijk ook eens op suzannestruiksma.nl voor meer mooie, ontroerende, grappige en persoonlijke verhalen van Suzanne.

Lieve blije, blauwogige, blonde, Nederlands-Italiaanse Boeddha

Jij bent één jaar geworden. En wat voor een jaar gaf je ons!

De verloskundige die je op de wereld heeft geholpen, noemt je al snel gekscherend ‘Boeddha’. Nogal makkelijk met je gezonde Hollandse vier kilo naast je twee pasgeboren kamergenootjes van respectievelijk een halve kilo en wel 1,3 kilo minder. Maar niet alleen vanwege je bolle babytoet en toebehoren oog je als een Boeddha, in je babyleven ben je tot nu toe behoorlijk bright and shining. Een breeduit lachende Boeddha die de kennis die hij heeft van het leven, vol overtuiging en onbevangenheid doorgeeft. Hoe heb jij onze geest in het afgelopen jaar verrijkt?

In jouw Nederlands-Italiaanse leven schijnt de zon. Nogal. Krachtige Italiaanse zonnestralen met Nederlandse reflecties in je helderblauwe ogen. Reflecties van een uitbundig knuffelende en dansende zus en een uitgelaten meekruipende broer. Reflecties van een papa die je in je ogen kijkt en naar je glimlacht. En een mama die elk ogenblik vrolijk van je wordt. Jouw plezier spat ervan af met je trappelende, mollige beentjes, bij het zien van deze en vele andere zonnige mensen die je in je jonge leventje al mochten omringen. Levensles: Straal!

Elke Italiaan ziet meteen dat jij geen Italiaan bent, maar een biondo bellissimo con occhi azzurri. Dat zeggen ze. Jij beantwoordt dat met een kraaitje en een ontspannen glimlach. Levensles: Italiaanse complimenten over je uiterlijk mag je in ontvangst nemen en wel met een big smile! Il fratello paste deze levensles gisteren toe langs het strand. Hij kreeg een enthousiast ‘Ciao bello’ toegeworpen van een vriendelijke vrouw van middelbare leeftijd. Zijn luid en duidelijke antwoord op dat vleiende compliment: ‘Ciao bella!’ Enthousiast en ontwapenend. Over het in de strijd gooien van je charmes als je vier bent, gesproken. Weinig woorden voor nodig. In ieder geval alleen de essentiële Italiaanse.

Jij praat inmiddels ook alsof je al hele begrijpelijke zinnen maakt en gelijkwaardige gesprekken met je broer en zus – en met de hele wereld eigenlijk – kunt voeren. ‘Krdkaka kdnk brakada drakrr.’ Het gezicht dat je daarbij trekt, spreekt boekdelen. Net zoals het vol overtuiging knikken met je hoofd. En je nieuwsgierige bolletje iets laten zakken op het terras om onder een parasol door te kijken naar wat iemand een tafeltje verderop zit te doen. Toch kan ik nog geen Nederlands of Italiaans maken van je gebrabbel. Laat staan kaas. Of formaggio. Hoewel… laatst zei ik tegen je: ‘Jij bent ook zo’n lekker ding, hè?’ Toen zei jij duidelijk: ‘Jij ook!’ Oké, je praatte wel met je mond vol. Maar bij zo’n belangrijke mededeling als deze zie ik dat graag door de vingers.

Zoals ook het eten met de voetjes op tafel. Een heel ontspannende bezigheid! En het opeten van je voetjes zelf doe je natuurlijk om je yoga-achtige flexibiliteit te showen. Snap ik. Want zo flexibel ben je nog, Boeddha of niet. En dat vereist uiteraard ook oefening. Je eet vanaf je eerste banaan met zes maanden alsof je een compleet gebit hebt. Al zijn het nu nog maar zes voortanden. En je kiept met vakkundige precisie water uit je tuitbeker om ‘spat eens met je handjes’ op de kinderstoel te doen. Als variatie op het van een van je oudtantes geleerde ‘klap eens in je handjes’. Ja, het leven met jou is een feest. Zo nu en dan in de vorm van een waterballet. Compleet met applaus en reprise.

Het is bijzonder dat jij als klein mannetje al zo veel teweeg kunt brengen. Je slaakt kreetjes om aandacht, gilletjes als het te lang duurt en brullen lukt ook als het echt moet. Als je geen zin meer hebt in je pasta, belandt het als een mooi stilleven onder je stoel. En in de weidse omtrek daarvan. Als je opgetild wilt worden, strek je je armen naar me uit. En dan moet ik dus echt niet proberen om met je te gaan lopen. Flauwekul. Levensles: Communiceer duidelijk. Dat kan prima non-verbaal. En daar is iedereen bij gebaat.

Nachtvoedingen moet je als moeder koesteren. Volgens een bekende Nederlandse verloskundige althans.  Dit “mantra” herhalen we dan nog steeds na drie kinderen. Al is het met licht cynisme als we allebei het liefst willen slapen. Zoals bijvoorbeeld ‘Je bent dit moment toch wel aan het koesteren, hè?’ met de intonatie van iemand die een pistool tegen je slaap houdt. Zolang de oxytocine effectief is om lol en verbinding van mij met jou te hebben ’s nachts, lukt dat koesteren wel. Dat was niet zo als ik zou denken: ‘Ik. Wil. Slapen. NU.’ Voor jou zijn die gebroken nachten geen punt, omdat jij daarnaast ook overdag gewoon lekker en lekker lang tukt. En jij overdag tijdens de voeding ietsje, een heel klein beetje maar, wordt afgeleid door la bella en haar oudste fratello.


Want het liefst doe je mee met alles wat zij doen. Zo snel en uitbundig mogelijk. Daarom heb je ook een bijzondere tijger-sluip-move die het midden houdt tussen schuiven op een arm en kruipen. Dat lijkt vooralsnog nog het snelste. Toch heb je je eerste echte schoentjes gekregen. Als stimulans om heuse stappen te gaan zetten. En zodra je ze aanhebt, begin je als een soort Klein Duimpje met zevenmijlslaarzen heel grote stappen te zetten. Aan de hand, dat nog wel. De meest recente voortekenen van loslopen. Dat loopt wel los.

Lieve kersverse dreumesmuppet, gefeliciteerd!

Prevakantiemanagement: helpen inpakken of wegwezen!

We gaan op vakantie en nemen mee… drie kinderen en een vouwwagen en wat-daar-ook-alweer-allemaal-in-moet. Voor dit laatste is sinds de oprichting van het management de kampeerpaklijst in het leven geroepen. Die behoefte ontstond bij mij na de geboorte van la bella. Ik wilde niet met een hoofd als een zeef (of was het nou een zeverig of een zweverig hoofd?) steeds weer bij die andere ouder in opleiding moeten navragen of hij het speentje/de luiers/de tuitbeker al gepakt had. Maar gewoon lekker afstrepen wat er al verzameld is.

Twee weken voor de geplande vakantieweek duikel ik versie zomer 2013 op. Die mag wat geüpdatet worden met een muppet verder die ook nog net aan het kruipen is. Babyuitzet en wat extra vouwwageninboedel toevoegen aan de lijst: check! Maar verder is de inhoud niet veel anders dan voor pakweg een vakantie naar Ameland. Het betere inpakwerk kan beginnen.

De dag voor gepland vertrek brengen we door met pakken. Maar het voelt als inpakken tussen de bedrijven door. Bedrijven zoals: entertainmentbedrijf Duplo & co voor de gebroeders muppet, baristabedrijf Capu alla casa voor het gehele managementteam (het is tenslotte toch al een la dolce vita vakantiedag), fruit- and funmomentjes voor het hele gezin en busbreng- en -ophaalservice voor la bella.

Door de jaren heen is het glashelder geworden: iedere keer tijdens het pakken – of het nu voor een weekend naar familie was, toen we nog in Nederland woonden of nu hier als we langere reizen maken – kom ik tot een moment waarop ik denk: ‘Ik geef het op! Waarom doe ik dit? Haal mij hier weg! Sop het lekker op. Allemaal.’ Maar de grap is dat ik deze gedachten wel heb, maar het nooit heb opgegeven, me af heb laten voeren of iemand de natte dweil heb toegeworpen. Al zou dat best eens leuk zijn. Nee, altijd komt er een eind aan dat eindeloos lijkende pakken. Er is altijd een moment te midden van alle chaos dat alles toch is verzameld en ingepakt in koffers, kratten, zakken en handtassen. En dat dit boeltje op wonderbaarlijke wijze in de auto past. Of zichzelf ertussen propt. Dus doordat ik dat nu weet, begin ik bij de eerste ‘ik geef het op’-gedachte al inwendig om mezelf te grinniken.

Om de spirit er lekker in te houden, is een hoogtepunt van de bedrijvigheid om samen met la bella en il piccolo più grande de kampeerpaklijst af te werken. Wat gaat er allemaal in hun koffers? En wie gaat dat erin doen? Zijzelf natuurlijk! Zodat ze zelf leren wat er meegaat in zo’n weekje vakantie en hoeveel ze van alles nodig hebben. ‘Haal twaalf onderbroeken uit je klerenkast.’ Check. ‘Vijf shirts met korte mouw.’ Dubbel check. ‘Wil je even meegaan, mama?’ ‘Natuurlijk, schat!’ De beste workouts voor la mama, op en neer van de koffer in de kamer bij de computer naar de slaapkamer van de muppets. Het zijn de kleine dingen die het doen. De kids oefenen intussen lekker met tellen. Onze stuiterbal begint zijn zus ongemerkt al aardig bij te benen. En allebei kunnen ze zelf hun kledingkeuzes maken. Ook leuk. La bella maakt dit keer al setjes: dit rokje moet bij dat shirt. Het moet niet gekker worden. Ik zal er maar niet bij vertellen dat mijn berenkleedje en postpapier een week voor vertrek al bij mijn ouders op de eetkamertafel klaar lagen, vroeger.

Dagelijks zijn we als gezin vooral bezig met wat er op dat moment mag gebeuren. Daarom zoeken we pas op de avond voor vertrek een camping. In tegenstelling tot in mijn vroegere dromen. Daarin bereidde ik vakanties voor, zoals in het kinderloze tijdperk: met het bestuderen van de reisgidsen een beeld krijgen van de prachtige omgeving waar je naartoe gaat en op basis daarvan een uitgekiende keuze maken voor de camping. Life with three muppets is different. Ook leuk en luchtig, en anders! We maken een selectie van drie campings. Volgens het principe: zorg dat je naast een plan A ook een plan B en C hebt. Belangrijk, in Italië.

De weersverwachtingen van ons gewenste vakantiegebied zien eruit als grijze wolkjes. Tien zalige minuten spelen we met het idee om toch zondag te gaan in plaats van zaterdag, morgen. Het idee van een dag ‘over’ voelt zo aanlokkelijk. Zo’n dagje in een soort luchtbel van niks. Een positieve invulling van het idee van ‘Ik geef het op!’ Gewoon adempauze creëren en vooral zorgen dat we die tent niet kletskliedernat moeten opzetten. Bij nadere bestudering blijken de wolkjes en temperaturen niet boosaardig genoeg om ons thuis te houden. Maar toch: het besef dat we altijd een keuze hebben wanneer we vertrekken, geeft een vrij gevoel van rust.

Intussen is het management met haar muppetshow op vakantie geweest. Prachtige plaatjes geschoten aan de Italiaanse kust van Ligurië, bij Cinque Terre. Een aanbeveling. De muppets hebben genoten van zon, zee, strand, zand, zwembad en speeltuin. En nu is het management zelf nog meer aan vakantie toe. Liefst met het hele managementteam. En een goeie masseur. Een leuke cocktailshaker ook. Een lief lachende kussenopschudmevrouw. Een zwoele Italiaanse barista, die elke cappuccio van een ander leuk word-ik-blij-van-figuurtje, in het melkschuim dan, voorziet. En last but not least een goeie entertainer/ interieurverzorger/ casalinga/ cuoco/ praatjesmaker die alla casa de boel een beetje leuk draaiende houdt. Zodat, als het team helemaal geknepen, geshaket en opgeschud terugkomt van vele cappuccinomomentjes, dit team gewoon met opgefriste lei kan beginnen. Lijkt me fijn, om even bij weg te dromen. 

En nu weer: https://www.youtube.com/watch?v=TB54dZkzZOY.

Buona vacanza a tutti!

Willetjes en welletjes

‘Welke jurk zal ik vandaag aandoen?’, vraagt la bella aan haar stuiterbroer. Dat doet ze zeker niet dagelijks, want zij kiest veel te graag zelf uit haar uitgebreide collectie. Maar vandaag is een speciale dag: broerlief heeft zijn kinderfeestje. Zijn eerste heuse kinderfeestje, omdat hij vier is geworden. En dan ook meteen een internationaal feestje. Het gestuiter is niet van de lucht. In de lucht, dat wel.

‘Je nieuwste omajurk, als je wilt’, antwoordt hij enthousiast met een vertederende zachtheid in zijn stem. En bij omajurk moet je dus niet denken aan een slonzige, vormeloze, oubollige bloemetjesjurk voor een oud omaatje in een oud-omaatjeshuis, maar aan een lichte, zonnige, zwierende, klokkende zomerjurk met vlindertjes, bloemetjes en bijtjes en andere onschuld. En dan met la bella erin, om het feest compleet te maken.

Klinkt als een ‘GO’, zou je denken. Maar, wonder boven wonder, niet vandaag voor la bella. Nee, ze komt triomfantelijk en licht uitdagend met een, ook leuk, alledaagser vlinderjurkje aanzetten. Huilend broertje in haar kielzog. Smijt zichzelf dramatisch op de bank, dat soort werk.

Intussen staat la mama de groengekleurde pasta di zucchero voor de Ninja Turtle taart uit te rollen op tafel. Hèt ideale moment natuurlijk om bij la bella en haar broer in te mogen grijpen.

‘Lieverd, zie je dat je broer verdrietig is? En dat hij iets anders wil dan jij nu doet? Nadat jij hem vroeg welke hij wil dat jij draagt, omdat hij zijn feestje heeft?’. Dubbele frons in haar voorhoofd. Noem het maar gerust de ‘onweerlook’. Nog net in staat met donkere ogen onder de frons bliksem te schieten. Armen gesloten over elkaar. Stamp op de grond ter ondersteuning. Goed opgelet bij ‘If you are angry and you know it stamp your feet’ (https://www.youtube.com/watch?v=l4WNrvVjiTw Super Simple Songs – If you are happy and you know it).

‘Als ik de omajurk aandoe en we gaan spelen, wordt hij vies of gaat hij stuk.’ Terwijl ik in mijn geheugen graaf, wanneer ikzelf met deze boude uitspraak gedreigd zou hebben, gaat er langzaam een lampje branden. Typisch geval van een spaarlampje. Een tijdje geleden had ze een heerlijk felgekleurd zomerjurkje aan naar school van een fijn Spaans merk. Want over het algemeen luidt ons devies met kleding: ‘Doe het maar lekker aan, want daar is het voor. Niet om in de kast te laten hangen en kwijlend naar te kijken.’ Althans, dat was tot dan toe het devies. Maar aan het eind van die schooldag kwam ze thuis met een grote scheur in de jurk. Toen zal ik dus zo’n uitspraak gedaan hebben als: ‘Zulke speciale jurken moeten we maar niet meer aandoen naar school of met spelen.’ Ik heb die naaigenen niet van oma geërfd, namelijk. Mmm…van die uitspraak is mijn meisje dus best geschrokken.

‘Maar meisje, doe hem nu maar gewoon aan! Als hij vies wordt , kunnen we de omajurk wassen. En zo snel gaat een jurk toch echt niet stuk met spelen? Als je naar buiten gaat en bang bent voor scheuren, kun je nog altijd een ander jurkje aandoen.’ Maar de weerstand van la bella houdt aan, wordt heviger. Mijn deegroller wacht geduldig. En mijn geduld wordt minder, zodra het gestamp en geschreeuw van la bella in kracht toeneemt. Uiteindelijk is het welletjes en stuur ik, inmiddels ook fel, haar naar haar kamer.

Als ik tot tien hebt geteld (werkt altijd goed voor kids èn mama’s), ga ik op haar kamer met haar in gesprek. ‘Maar hij zei: “Als je wilt”, zegt ze nog steeds boos ‘en ik wil dat niet.’ vervolgt ze. ‘Ik mag kiezen.’

Aha. Nu sta ik dus tussen twee willetjes van twee mensjes. Het ene willetje is boos, omdat ze niet mag doen waar zij voor gekozen heeft. Het andere willetje is verdrietig, omdat zijn zus niet doet wat hij haar vraagt. En de beleefdheidsvorm ‘Als je wilt’ moet hier dus even hoognodig uit het raam gesmeten worden. En het verdrietige willetje mag vandaag voor zijn verjaardagsfeestje de leiding nemen wat mij betreft. Dus ik zeg: ‘Hij zei wel “Als je wilt.”, maar aan zijn verdriet kun je zien dat hij dat niet bedoelt. Hij bedoelt: “Ik wil dat je deze jurk voor me aantrekt. Want die vind ik mooi.” Basta cosi.

Ze trekt de kastdeur met een stevige zwaai open om haar ongenoegen niet onopgemerkt te laten. Ik besef dat net als zij boos blijven geen oplossing biedt. Dus ik vraag haar naar de onderliggende reden van haar pittige gedrag: ‘Vind je het spannend dat je broer een feestje heeft?’. De erkenning blijkt een opening te bieden door de muur van boosheid en oneerlijkheid. ‘Ja, ik vind het spannend dat al die kindjes komen die ik niet ken en niet kan verstaan. Wat moet ik dan zeggen?’ Dikke tranen rollen over haar wangen.

Daar komt de aap uit de mouw. Ik ontspan en erken dat het ook spannend is. Maar dat broerlief of het managementteam het Italiaans of het Engels dat de kindjes spreken, voor haar kunnen vertalen. En dat er uiteindelijk maar maximaal zes kindjes komen, van wie er twee de Franstalige buurkindjes zijn. Met wie ze vanaf het moment dat we hier kwamen wonen, met handen en voeten en steenkolen Engels-Italiaans en gebarentaal al zo stoer speelt. Daarnaast maximaal twee andere kindjes van de Europese crèche, die elk wellicht een broertje of zusje en hun ouders meenemen. Ik rits haar jurk dicht.

Het kinderfeestje verloopt in al haar chaos en gezelligheid. Bij haar bed fluistert la bella me ’s avonds toe: ‘Ik ben blij dat mijn broer de omajurk voor me had uitgekozen vanochtend.’ Ontroerd door deze ontwapening verlaat ik haar kamer.

Later vertelt il papa me hoeveel complimentjes la bella heeft ontvangen van de gasten over haar omajurk. En hoe iedereen haar vroeg zo mooi te zwieren met haar jurk. De emotionele rollercoaster met i bambini is weer tot stilstand gekomen. Het leven danst weer. De taart wordt een happy turtle.

Mother's Day Moms

For the caring mom

For the ‘you’re good enough’- mom

For the tough mom-of-five to be

For the sweet stepmom

For the juggling supermum

For the outstanding three-times over yummy mum

For the expectant mum-to-be

For the red hot mum

For the graduate mum

For the mother of a girl here, with her sister in her heart

For the beautiful mother of almost two

For the finally pregnant again mother

For the mixed-race mum

For the passionate broken nights mum

For the authentic artist-mum

For the sporty mother

For the almost-grandma mum

For the creative, job hunting mom

For the tower of strength expat mom

For the emotional roller coaster splendid mom

For the gentle mom of a premature little girl

For the accepting, independent mom

For the homesick for mom-mom

For the loving woman who gladly wants to be a mom

For the loving mother-in-law

For my dear mommy

Have a carefree, loving, sunny Mother’s Day, beautiful mom!

Moederdagmoeders

Voor de zorgzame moeder

Voor de goed-genoeg-moeder

Voor de stoere bijna-moeder-van-vijf 

Voor de lieve stiefmoeder

Voor de twee-vliegen-in-een-klapmoeder

Voor de drievoudig voorbeeldmoeder

Voor de verwachtingsvolle moeder in spe

Voor de kersverse moeder

Voor de promoverende moeder

Voor de moeder van een meisje hier en haar zusje in haar moederhart

Voor de prachtige moeder van bijna twee

Voor de eindelijk-weer-zwangermoeder

Voor de twee-culturen-op-een-kussenmoeder

Voor de passievolle, gebroken-nachtenmoeder

Voor de authentieke, kunstenaresmoeder

Voor de powermoeder van vier

Voor de sportieve moeder

Voor de bijna-oma moeder

Voor de creatieve, werkzoekende moeder

Voor de rots-in-de-branding-expatmoeder

Voor de wipwappende prachtmoeder

Voor de zachtaardige moeder van een prematuur meisje

Voor de onbevangen, zelfstandige moeder

Voor de heimwee-naar-mama-moeder

Voor de liefdevolle vrouw die graag moeder zou willen zijn

Voor de liefhebbende schoonmoeder

Voor de liefste: mama

Heb een zorgeloze, liefdevolle, zonnige moederdag, mooie moeder!